تصویرسازی | مایکل ارلهوف و تیموتی مارشال

۲۲ تیر ۱۳۹۵
تصویرسازی | مایکل ارلهوف و تیموتی مارشال

فعل‹‹to illustrate›‌› به معنای مصورسازی یا شرح مثالی با تصویر، از ریشه لاتینی ‹‹lustrare›‌› نور افشاندن بر‌چیزی است.

تصویرسازی” هنر ارسال ایده‌هایی موجز به واسطه‌ی تصاویر در گستره‌ای از رسانه‌ها است.‌‌ تصویرسازی در عین‌حال هم می‌تواند معنای موضوعی را روشن سازد و هم بستری تازه برای نشان دادن آن موضوع به جهان به‌وجود آورد.

یک تصویرسازی و‌ یا مجموعه‌ای از آن‌ها، داستانی را روایت می‌کند که غالبا با متن آن در ارتباط است. یک تصویرسازی موفق، خواه برای صفحه کتاب طراحی شده باشد، خواه برای صفحه نمایش و یا دیوار، به همان میزان که از قدرت توصیف و شفاف‌سازی روایت برخوردار است، مبین نقطه‌نظر طراح تصویرساز و رویکرد او نسبت به رسانه و تکنیک‌اش نیز هست.

تصویرسازی بر سه مهارت تکیه دارد که هر سه آنها در بسیاری از رشتهها قابل اجرا هستند:

به‌مفهوم درآوردن ایده‌ها ‹‹conceptualizing ideas›‌› (از چه جهان بینی‌ای برخوردار است)

حل مشکلات خلاقانه (چگونه این دیدگاه را انتقال می‌دهد)

اختصار، انتقال‌دهندگی، مهارت‌های انتقال معنا.

سه مهارت اخیر، بنابر نقش مهمی که در راه دستیابی عملی به محصولی خلاق ایفا می‌کنند، ما را در ارائه تعریفی برای تصویرسازی به عنوان رسانه‌ای موثق و در مقام حرفه‌ای تمام و کمال و تسهیل در کارکردهای بنیادین آن یاری می‌کند: ارتباط میان ایده‌ها. تصویرسازی در اغلب موارد (البته نه منحصراَ) فعالیتی تجاری است و پاره‌ای از مواقع به عنوان جزیی از نهاد تجاری بزرگ‌تر و یا موسسه و بنگاه تولید انبوه عمل می‌کند. تصویرسازی فصل مشترکی از گرافیک دیزاین، هنرهای زیبا و دیزاین تعاملی ‹‹Interactive Design›‌› است که دامنه گسترده‌ای از فعالیت‌های خلاقانه را شامل می‌شود:‹‹تصویرسازی برای روزنامه و مجله، تبلیغات و بسته‌بندی محصول،کتاب‌های کودکان و بزرگسالان،فرم‌های کوچک و بزرگ در گرافیک متحرک و انیمیشن و نیز تصویرگری (imagery) کتب مصور و رمان‌های تصویری.›‌›

تصویرسازی اخیرا فعالیت در شاخه‌های غیر سنتی‌ای (رسانه‌های غیر چاپی) را نیز دربر گرفته است؛ شاخه‌هایی چون تولید اسباب‌بازی و دیزاین منسوجات، تصویرگری برای صفحه نمایش (فیلم‌های انیمیشن، کارتون‌های اینترنتی، گرافیک موبایل) و نیز اسکال خیابانی دیزاین همچون تصویرگری برای اسکیت‌بورد، عکس‌برگردان و گرافیتی. گرچه تصویرسازی به‌لحاظ تاریخی در بستر واژگان به حیات خود ادامه می‌داد و وابسطه به متن بود، لیکن در سال‌های اخیر و به واسطه روند روبه رشد فرهنگ بصری، از اصولی مستقل برخوردار شده است. تصویرسازان هر ابزاری را که تاریخ هنر در اختیار می‌گذارد به خدمت می‌گیرند. ابزاری که می‌تواند شامل رنگ روغن، آبرنگ تمپرا، اچینگ، سیلک اسکرین، گراوور، کولاژ، اسکرچ‌بورد، قلم و مرکب، مجسمه چوبی، مدیوم‌های قابل قالب‌‌ریزی و ابزارهای دیجیتال همچون illustrator،photoshop،flash و Dreamweaver شود. تصویرسازان چه به‌لحاظ تاریخی که نسبت به محصولات خلاقانه بی‌تفاوت بودند و چه در زمان حال که برای تاثیرگذاری از مدیوم‌های موقتی و غیرقابل بایگانی سود می‌جویند همواره به ابژه‌ای که می‌آفرینند همچون اثری که قابل ارائه در گالری‌هاست می‌نگرنند. درهر حال تصویرسازان اثرشان را با همان حساسیتی که سفارشات کاری را انجام می‌دهند خلق می‌نمایند،با ابن تفاوت که اثر آنها به جای آنکه به واسطه تخیل و احساس مسئولیتشان نسبت به مشتری ساخته شود،از معنویات درونی تصویرساز بهره می‌برد. رسانه،دستمایه و ایده‌ای که مورد استفاده قرار می‌گیرد هرچه بهتر انتخاب شده باشد، تصویرسازی امکان بیشتری میابد تا مخاطب را با جهانی مواجه کند که پرتو تازه‌ای بران تابیده و یا اساساَ او را وارد سپهری تازه سازد.

منبع: حرفه هنرمند

این مطلب را می پسندم(1)

اگر دیدگاه خاصی در مورد این مطلب دارید بیان کنید


 
کانال تلگرام گروه گپ