معرفی کتاب تصویر، روایت متن

کتاب «تصویر، روایت متن» گزیده‌ای از تصویرسازیی‌هایی است که محمدعلی بنی‌اسدی تصویرگر و نقاش مشهور ایرانی در طول سال‌های ۱۳۶۴ تا ۱۳۸۹ برای کتاب‌های کودک و نوجوان انجام داده است و تصاویر این کتاب گزیده آثاری است که برای تقویم، کارت، روی جلد و طراحی‌هایی که برای مطبوعات بزرگسال انجام داده است.

بنی اسدی هم اکنون علاوه بر تدریس در دانشگاه و تصویرگری کتاب، به تصویرگری در مجله‌های باران، کیهان بچه‌ها و سروش کودکان و نوجوانان نیز مشغول است. او تاکنون حدود ۸۰ کتاب ویژه کودکان و نوجوانان را تصویرسازی کرده است که از این میان می‌توان به کتاب‌های بادبادک و کلاغه، خدا با دوستان خود صمیمی است، قصه‌های شیرین موش و گربه اشاره کرد.

کریم نصر در کتاب «تصویر، روایت متن» در مورد بنی اسدی می‌گوید: بنی اسدی را سال‌هاست که می‌شناسم. در کیهان بچه‌ها با او آشنا شدم. بسیاری دیگر را نیز که امروز شناخته شده‌اند، در همان جا دیدم، اما بنی اسدی چیز دیگری بود: پر شور، درگیر و مغرور. حق هم داشت. بسیار می‌خواند و پر کار بود. تصویرگری و نقاشی را خوب می‌فهمید و تحلیل می‌کرد. اما برای من وجهی از نقاشی‌هایش تا مدت‌ها نامکشوف بود. نمی‌دانستم چطور عناصر بصری‌اش را سازماندهی می‌کند. چیزی در آثارش بود که از محاسبه خارجش می‌کرد، غیر محاسباتی‌ بود. عناصری در کارهایش وارد می‌شوند که نمیدانی از کجا آمده‌اند. تا اینکه… تا اینکه به خانه‌اش رفتم. اتاقش انباشته از کتاب، مجله، کاغذ، وسایل نقاشی و خرت و پرت بود و محل حکمرانی او هم جایی وسط همین اشیا. اتاقش به هم ریخته به نظر می‌رسید، اما مطمئن بودم برای یافتن آنچه که در میان انبوه اشیا (گم) شده بود لحظه‌ای وقت صرف نمی‌کرد. به سرعت احضارش می‌کرد و به خدمتش می‌گرفت و این درست مثل نقاشی‌هایش بود. وقتی با هم حرف می‌زدیم نقاشی می‌کرد. عجب آنکه حتی وقتی تلفن زنگ زد و مشغول گفت‌وگو شد باز هم دست نکشید.خط‌های مواج و در هم برهمش به سرعت تبدیل به اشیای مشخص می‌شدند.

امروز هم معتقدم بنی اسدی به ویژه زمانی که با رنگ گواش کار می‌کند و امکان به وجود آوردن تغییرات سریع طرح‌ها و رنگ‌هایش را دارد، به یک سوررئالیست تمام عیار تبدیل می‌شود. اما وقتی با رنگ و روغن و در ابعاد بزرگ کار می‌کند، این بداعت در کارهایش حصور ندارد. کار با ماده‌اش مثل رنگ و روغن، که برای خشک شدن و قرار دادن رنگ بعدی روی آن باید انتظاری چند روزه را تحمل کرد، عمل “ناخودآگاه” را مختل می‌کند و برای کسی مثل بنی اسدی، این فاصله‌ی زمانی مخرب است.

نظرات

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *